Floryda vs Dubaj - porównanie inwestycji w nieruchomości w 2026 roku

Opublikowano: 22 lipca 2026. Ostatnia aktualizacja: 22 lipca 2026. Stawki podatkowe w USA, w Polsce oraz kursy walut są aktualne na dzień publikacji; przepisy amerykańskie (property tax, ubezpieczenia, prawo condo) zmieniają się z roku na rok, więc przed decyzją weryfikuj stan u doradcy w USA oraz na podatki.gov.pl. Kursy: 1 USD to ok. 3,80 PLN, 1 AED to ok. 1,03 PLN (tabela A NBP z lipca 2026).

Floryda i Dubaj trafiają na tę samą krótką listę u zaskakująco wielu moich klientów. Oba miejsca obiecują słońce, brak podatku dochodowego "na miejscu" i płynny rynek najmu. Ale mają jeszcze jedną, rzadziej dostrzeganą cechę wspólną, która czyni to porównanie wyjątkowo czystym: obie inwestycje są de facto dolarowe. Dirham jest sztywno powiązany z dolarem od 1997 roku (1 USD = 3,6725 AED), więc kupując w Dubaju kupujesz ekspozycję na tę samą walutę co na Florydzie. To pozwala odłożyć na bok całą dyskusję o kursie i porównać obie lokalizacje tam, gdzie naprawdę się różnią: w kosztach bieżących, podatkach i formalnościach. A tu obraz jest znacznie mniej oczywisty, niż sugeruje marketing "0% podatku". Rozłóżmy to na liczby.

1. Dlaczego Floryda kusi polskich inwestorów

Floryda ma trzy magnesy, których Dubaj nie ma. Pierwszy to Polonia: w USA żyje około 9-10 milionów osób polskiego pochodzenia, a Floryda jest jednym z ulubionych kierunków polskich emerytów i przedsiębiorców. Kupując tam, część klientów kupuje poczucie, że "są wśród swoich" i że w razie potrzeby jest kto doglądać mieszkania. Drugi magnes to dolar: dla Polaka z portfelem w złotych aktywo wyceniane w USD to naturalna dywersyfikacja walutowa. Trzeci to marka Miami: rozpoznawalna globalnie, z rynkiem najmu krótkoterminowego, turystyką i napływem kapitału z Ameryki Łacińskiej.

Dubaj oferuje dokładnie tę samą ekspozycję dolarową (przez peg), podobne słońce i podobnie płynny rynek najmu, a do tego coś, czego Floryda dać nie może: brak corocznego podatku od posiadania nieruchomości, brak amerykańskiego podatku od spadków dla nierezydenta i prostszą ścieżkę pobytową przez Golden Visa. Cała reszta tego artykułu to rozbiór tej różnicy. Uprzedzam od razu, w duchu uczciwego doradztwa: Floryda nie jest ani lepsza, ani gorsza od Dubaju. Jest inna, a ta inność kosztuje albo daje zarobić w zależności od tego, kim jesteś i co planujesz z tą nieruchomością zrobić.

2. Co kupisz za swój budżet w Miami, Orlando i w Dubaju

Zacznijmy od tego, co realnie stoi na półce. Dane rynkowe z drugiej połowy 2026 roku (Miami Association of Realtors, Orlando Regional Realtor Association, Zillow, Realtor.com):

Wniosek na start: za ten sam budżet, około 500 000 USD (ok. 1,9 mln PLN, ok. 1,84 mln AED), kupisz w Miami przyzwoity apartament z jedną lub dwiema sypialniami, w Orlando dom jednorodzinny na przedmieściach, a w Dubaju apartament w Marinie lub przestronniejsze dwie sypialnie w JVC. Produkty są porównywalne. Reszta artykułu operuje na tym modelowym budżecie 500 000 USD, bo pozwala zestawiać liczby wprost. Jeśli rozważasz finansowanie zamiast gotówki, pamiętaj, że nierezydent w Dubaju wnosi wkład własny 40-50%, o czym piszę w artykule o kredycie hipotecznym w Dubaju dla Polaka; w USA nierezydent też dostanie kredyt, ale zwykle na 30-40% wkładu i wyższą marżę.

3. Koszty zakupu: closing costs w USA vs opłata DLD w Dubaju

Tu zaczyna się pierwsza duża różnica i pierwsza pułapka w porównaniach, które krążą po polskim internecie. Koszty wejścia w obu krajach mają zupełnie inną strukturę.

Na samym wejściu Dubaj jest droższy: opłata DLD 4% plus prowizja i biuro powiernicze dają około 6-6,5% ceny, podczas gdy amerykański kupujący za gotówkę zamyka się często w 1,5-3%, bo w USA to sprzedający zwyczajowo płaci prowizję pośrednika i podatek od aktu. Gdyby porównanie kończyło się na koszcie wejścia, Floryda wygrywałaby z łatwością.

Ale tu jest sedno, które podkreślam każdemu klientowi: opłata DLD 4% jest jednorazowa, płacisz ją raz przy zakupie i nigdy więcej. Amerykański niski koszt wejścia to złudzenie taniości, bo Floryda odbiera swoje co roku, przez cały okres posiadania, w postaci podatku od nieruchomości, którego Dubaj w ogóle nie zna. To dwie zupełnie różne kategorie kosztów i zestawianie ich jako równoważnych to najczęstszy błąd, jaki widzę. Przechodzimy więc do sekcji, która przesądza całe porównanie. Pełne koszty wejścia po stronie ZEA rozpisałam też w poradniku jak kupić nieruchomość w Dubaju jako nierezydent.

4. Koszty roczne posiadania: property tax, HOA i ubezpieczenie vs opłata eksploatacyjna

To najważniejsza sekcja całego artykułu. Roczny koszt trzymania nieruchomości decyduje o tym, ile naprawdę zostaje Ci w kieszeni, a to właśnie tutaj Floryda i Dubaj rozjeżdżają się najmocniej. Weźmy modelowy apartament (condo) w Miami za 500 000 USD i zestawmy go z apartamentem w Dubai Marina o tej samej wartości (ok. 1,84 mln AED).

Przeczytaj tę tabelę dwa razy, bo to jest cała różnica. Roczny koszt utrzymania apartamentu na Florydzie jest ponad trzy razy wyższy niż w Dubaju: ok. 4,3% wartości nieruchomości rocznie wobec ok. 1,2%. Składają się na to trzy pozycje, których Dubaj albo nie ma, albo ma znacznie niższe.

Podatek od nieruchomości. Efektywna stawka na Florydzie to zwykle 1-2% wartości rocznie. Średnia stanowa jest niższa (ok. 0,8%), ale to złudzenie dla inwestora: niższe stawki dotyczą właścicieli, którzy mieszkają w nieruchomości na stałe i korzystają ze zwolnienia homestead oraz z limitu wzrostu wyceny "Save Our Homes". Nierezydent i właściciel nieruchomości inwestycyjnej nie kwalifikują się do żadnego z tych przywilejów i płacą pełną stawkę, która w hrabstwie Miami-Dade wynosi efektywnie ok. 1,3-2%. Dla modelu przyjmuję 1,5%, czyli 7 500 USD rocznie od condo za 500 000 USD. W Dubaju ta pozycja to zero, co roku, na zawsze.

Opłaty wspólnoty i ustawa SB 4-D. Po katastrofie budowlanej w Surfside w 2021 roku Floryda uchwaliła ustawę SB 4-D, która od 1 stycznia 2025 roku nakazuje wspólnotom condo obowiązkowe przeglądy konstrukcji (milestone inspections) i pełne rezerwy strukturalne, bez możliwości ich obniżenia. Skutek jest odczuwalny: opłaty wspólnot w Miami wzrosły o 20-40% (w starszych budynkach nawet o 50-100%), a do tego dochodzą jednorazowe dopłaty (special assessments) rzędu 50 000-200 000 USD na lokal tam, gdzie rezerwy były latami zaniżane. To ryzyko, którego nie widać w kalkulacji rentowności, a które potrafi w jednym roku zjeść zysk z kilku lat.

Ubezpieczenie. Floryda ma najwyższe składki ubezpieczenia nieruchomości w całych Stanach. Dla domu jednorodzinnego średnia roczna składka to dziś ok. 7 000-8 000 USD (dane Insurify, Insurance Information Institute), a na wybrzeżu Południowej Florydy jeszcze więcej. W apartamencie (condo) własna polisa HO-6 jest niższa (ok. 2 000 USD), bo budynek ubezpiecza wspólnota, ale ten koszt i tak do Ciebie wraca, tyle że schowany w opłacie HOA. Osobno dochodzi ubezpieczenie przeciwpowodziowe (NFIP), często wymagane w strefach zalewowych.

Po stronie Dubaju roczny koszt to praktycznie sama opłata eksploatacyjna (12-35 AED za stopę kwadratową rocznie, dla Mariny górna część tego zakresu) i drobne ubezpieczenie. Pełną, rozpisaną na 15 pozycji strukturę kosztów posiadania apartamentu w Dubaju znajdziesz w moim artykule o prawdziwych kosztach apartamentu w Dubaju. Kluczowy wniosek: Dubaj nie jest tani w utrzymaniu, ale wobec Florydy jest wyraźnie tańszy, bo nie płacisz corocznego podatku od samego faktu posiadania.

5. Podatek od najmu w USA: 30% u źródła albo net election

Jeśli wynajmiesz nieruchomość na Florydzie jako polski rezydent (a więc nierezydent USA), amerykański fiskus ma na Ciebie dwa scenariusze. Domyślny jest brutalnie prosty i kosztowny: 30% podatku pobieranego u źródła od przychodu brutto, bez prawa do odliczenia jakichkolwiek kosztów (podstawa: sekcja 871(a) amerykańskiego kodeksu podatkowego). Czynsz 30 000 USD rocznie oznacza wtedy 9 000 USD podatku, niezależnie od tego, ile wydałeś na property tax, HOA czy remonty.

Drugi scenariusz to net election na podstawie sekcji 871(d): deklarujesz, że dochód z najmu traktujesz jako powiązany z działalnością w USA, i wtedy opodatkowujesz dochód netto (po odjęciu kosztów i amortyzacji) według progresywnych stawek federalnych. To niemal zawsze korzystniejsze, bo koszty posiadania na Florydzie są wysokie i mocno obniżają podstawę. Cena za to: musisz złożyć amerykańskie zeznanie 1040-NR, a wcześniej uzyskać numer podatnika ITIN (wniosek na formularzu W-7). To realny, coroczny obowiązek administracyjny.

A teraz część, której polskie blogi o "0% podatku" nie mówią: na tym nie koniec, bo dochodzi polski podatek. Jako polski rezydent podatkowy rozliczasz najem zagraniczny również w Polsce. Właściwą formą jest ryczałt: 8,5% do 100 000 zł przychodu i 12,5% od nadwyżki, liczony od przychodu brutto. Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a USA (ta z 1974 roku; nowa, podpisana w 2013, nigdy nie weszła w życie, bo USA jej nie ratyfikowały) stosuje metodę proporcjonalnego odliczenia: podatek zapłacony w USA odliczasz od polskiego, ale tylko do wysokości polskiego podatku od tego dochodu.

I tu widać różnicę wobec Dubaju czarno na białym. W ZEA nie ma podatku od najmu, więc jako polski rezydent płacisz tylko polski ryczałt 8,5/12,5% i nie masz nic do odliczenia (bo za granicą zapłaciłeś zero), ale też nie masz żadnego amerykańskiego zeznania, ITIN ani ryzyka 30% u źródła. Na Florydzie płacisz podatek w dwóch krajach i prowadzisz podwójną rachunkowość, choć dzięki odliczeniu efektywne obciążenie zwykle nie jest dużo wyższe niż sam polski ryczałt. Różnica jest przede wszystkim w złożoności i koszcie obsługi, nie w samej stawce.

6. Struktura zakupu: LLC, FIRPTA i amerykański podatek od spadków

To sekcja, w której najwięcej osób podejmuje złe decyzje, bo słucha półprawd o "kupnie przez spółkę". Rozłóżmy trzy rzeczy po kolei.

FIRPTA. Kiedy osoba zagraniczna sprzedaje nieruchomość w USA, kupujący ma ustawowy obowiązek potrącić 15% ceny sprzedaży (nie zysku, tylko całej ceny) i odprowadzić do amerykańskiego urzędu IRS jako zaliczkę na podatek (podstawa: sekcja 1445 kodeksu). Sprzedajesz mieszkanie za 600 000 USD i kupujący od razu zatrzymuje 90 000 USD(ok. 342 000 PLN). Nadwyżkę ponad rzeczywisty podatek od zysku odzyskujesz dopiero po złożeniu amerykańskiego zeznania, co potrafi trwać wiele miesięcy. Wyjątki dotyczą tylko sytuacji, gdy kupujący nabywa lokal na własne cele mieszkaniowe: przy cenie do 300 000 USD potrącenie spada do 0%, a przy cenie od 300 001 do 1 000 000 USD do 10%. Przy inwestycji pod wynajem zwykle nie mają zastosowania. To jest florydzki odpowiednik kosztów wyjścia z inwestycji, które po stronie Dubaju opisałam w przewodniku jak sprzedać apartament w Dubaju (tam wyjście to opłata DLD i prowizja, bez potrącenia zaliczki na cudzy podatek).

Spółka LLC nie jest tarczą podatkową. Najczęstszy mit brzmi: "kupię przez jednoosobową LLC i uniknę FIRPTA oraz podatków". Nieprawda. Jednoosobowa LLC należąca do cudzoziemca jest podatkowo przezroczysta (disregarded entity), więc FIRPTA i podatek dochodowy stosuje się tak, jakbyś posiadał nieruchomość osobiście. LLC daje realną korzyść, ale inną: ochronę odpowiedzialności cywilnej (gdyby najemca Cię pozwał, odpowiada majątek spółki, nie Twój prywatny). W zamian dokłada obowiązki: taka LLC musi co roku składać formularz 5472 wraz z pro-forma formularzem 1120, a kara za niezłożenie to 25 000 USD. Do tego dochodzi założenie spółki na Florydzie (ok. 125 USD) i coroczny raport (annual report, 138,75 USD). LLC rozwiązuje część ryzyk, ale nie "załatwia" podatków i nie jest darmowa.

Amerykański podatek od spadków dla nierezydenta. To ryzyko, o którym prawie nikt nie mówi, a bywa najgroźniejsze. Osoba niebędąca obywatelem ani rezydentem USA ma kwotę wolną od podatku spadkowego od majątku położonego w USA w wysokości zaledwie 60 000 USD (ok. 228 000 PLN; ulga jednostkowa 13 000 USD), podczas gdy obywatel USA ma 15 mln USD (limit obowiązujący od 1 stycznia 2026 roku po ustawie One Big Beautiful Bill Act). Amerykańska nieruchomość jest jednoznacznie majątkiem "US situs". W praktyce: jeśli umrzesz, posiadając na Florydzie mieszkanie warte 500 000 USD, Twoi spadkobiercy mogą zmierzyć się z federalnym podatkiem spadkowym sięgającym do 40% wartości ponad 60 000 USD, plus obowiązkiem złożenia formularza 706-NA. Co gorsza, między Polską a USA nie ma umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania spadków. To realne zagrożenie, które trzeba zaadresować planowaniem (odpowiednia struktura, polisa na życie pokrywająca podatek), zanim kupisz, a nie po. W Dubaju taki podatek nie istnieje, choć i tam trzeba zadbać o dziedziczenie (testament w sądzie DIFC), o czym niżej.

7. Rentowność netto: Miami i Orlando vs Marina i JVC

Materiały pośredników po obu stronach oceanu pokazują rentowność brutto, bo wygląda najlepiej. Ja liczę netto, bo tylko to trafia do kieszeni. Zestawmy realne widełki (po kosztach posiadania i podatkach), pamiętając, że brutto na Florydzie i tak jest niższe niż w Dubaju.

To jest pointa całego porównania. Miami potrafi pokazać przyzwoitą rentowność brutto, ale property tax, drożejące HOA i ubezpieczenie zjadają większość przewagi, sprowadzając netto często do 1,5-2,5%. Orlando wypada lepiej dzięki niższym opłatom wspólnoty (dom jednorodzinny zamiast condo), ale ubezpieczenie huraganowe i tam robi swoje. Dubajska Marina daje netto ok. 3,5-4,5%, a JVC nawet 5-6%, przy niższych kosztach stałych. Innymi słowy: na poziomie brutto rynki są porównywalne, a na poziomie netto Dubaj wygrywa, bo nie oddaje co roku 4% wartości fiskusowi i ubezpieczycielom. Metodologię liczenia netto dla Dubaju rozpisałam w artykule o rentowności najmu w Dubaju w 2026.

Uczciwie na drugą szalę: Floryda oferuje coś, czego liczby nie oddają. To rynek głębszy i dojrzalszy, z dziesięcioleciami danych, przewidywalnym prawem najmu i ogromną płynnością. Dubaj jest młodszy, bardziej cykliczny (o korekcie 2026 piszę osobno) i wciąż buduje instytucje. Jeśli cenisz stabilność i głębię rynku ponad kilka punktów rentowności, to argument realny.

8. Pobyt: nieruchomość w USA nie daje wizy

To pytanie pada u mnie niemal zawsze, więc odpowiem jednoznacznie: zakup nieruchomości w USA nie daje żadnego prawa pobytu ani wizy. Kropka. Kupno mieszkania na Florydzie nie zmienia Twojego statusu imigracyjnego ani o dzień.

Jako obywatel Polski wjeżdżasz do USA w ramach programu ruchu bezwizowego (ESTA / Visa Waiver Program, Polska w programie od listopada 2019) na maksymalnie 90 dni na pobyt. Chcąc zostać dłużej, potrzebujesz wizy B1/B2, która daje zwykle do 6 miesięcy, ale to wciąż tylko pobyt turystyczny, bez prawa do pracy i bez ścieżki do rezydencji. Wiza inwestorska E-2 istnieje (Polska jest krajem traktatowym na mocy ustawy z 2019 roku), ale wymaga aktywnego, realnie działającego biznesu, a nie pasywnej nieruchomości pod wynajem. Mieszkanie na Florydzie nie spełnia tego warunku.

Dubaj działa dokładnie odwrotnie. Zakup nieruchomości od 2 mln AED otwiera ścieżkę do Golden Visa: 10-letniej, odnawialnej wizy pobytowej. Nawet tańszy zakup może dawać krótszą wizę inwestorską. To fundamentalna różnica: w Dubaju nieruchomość może być narzędziem uzyskania pobytu, w USA nie jest nim nigdy. Szczegóły progów i procedury opisałam w artykule o Golden Visa w Dubaju w 2026. Jedno zastrzeżenie, które powtarzam: Golden Visa to wiza pobytowa, a nie automatyczna rezydencja podatkowa. To dwie różne rzeczy.

9. Matryca decyzji: dla kogo Floryda, dla kogo Dubaj

Po zestawieniu wszystkich liczb sprowadzam to do prostego pytania: kim jesteś i co chcesz z tą nieruchomością zrobić.

Dla większości polskich inwestorów szukających czystej stopy zwrotu i minimum formalności Dubaj wypada lepiej: wyższe netto, brak corocznego podatku, brak podwójnego zeznania, brak pułapki spadkowej, do tego opcja pobytu. Floryda jest racjonalna głównie dla osób, które realnie chcą używać nieruchomości: mają rodzinę w USA, spędzają tam część roku, cenią markę Miami i głębię rynku, i są gotowe zapłacić za to wyższymi kosztami stałymi oraz obsługą amerykańskiego fiskusa.

10. Ryzyka i kiedy ta decyzja jest zła

Zgodnie z zasadą, której trzymam się w każdym tekście: gdzie ta inwestycja potrafi się posypać.

Po stronie Florydy - rosnące koszty stałe. Ubezpieczenia, opłaty wspólnot i dopłaty specjalne (special assessments) rosną szybciej niż czynsze. Po ustawie SB 4-D starsze budynki w Miami dostają jednorazowe wezwania rzędu 50 000-200 000 USD na lokal, a składki ubezpieczeniowe biją rekordy USA. W skrajnym przypadku te trzy pozycje potrafią sprowadzić rentowność netto do zera. To nie jest inwestycja "kup i zapomnij".

Po stronie Florydy - podatek od spadków i koszt compliance. Kwota wolna 60 000 USD dla majątku US situs to realne zagrożenie dla spadkobierców (do 40% wartości ponad próg, formularz 706-NA, brak traktatu spadkowego z Polską). Do tego dochodzi coroczny ciężar amerykańskich formularzy: 1040-NR, ITIN, a przy LLC także 5472 pod groźbą kary 25 000 USD. Dla osoby, która chce spokoju, to dużo administracji.

Po stronie Florydy - ryzyko klimatyczne. Huragany, strefy zalewowe i pogarszająca się dostępność ubezpieczeń to nie abstrakcja. Kilku ubezpieczycieli wycofało się z rynku Florydy, a te, które zostały, podnoszą stawki. Nieruchomość w złej strefie może stać się trudna do ubezpieczenia, a więc i do sprzedaży.

Po stronie Dubaju - cykl i dziedziczenie. Rynek dubajski jest wyraźnie cykliczny i w 2026 roku wchodzi w fazę schłodzenia po latach silnych wzrostów; scenariusze rozpisałam osobno. Kupując dziś, licz się z możliwą korektą i planuj horyzont 5-7 lat, nie 2-3. Drugie ryzyko to dziedziczenie: w ZEA warto sporządzić testament w sądzie DIFC, bo bez niego majątek może podlegać lokalnym zasadom spadkowym. To rozwiązywalne, ale wymaga świadomej decyzji.

Dla kogo żadna z tych opcji nie jest dobra. Jeśli masz krótki horyzont (2-3 lata), niską tolerancję na formalności zagraniczne albo cały majątek w jednej nieruchomości, oba kierunki są ryzykowne. Wtedy prostszy polski rynek albo obligacje bywają rozsądniejsze niż egzotyka za oceanem. Mówię to wprost, bo uczciwe doradztwo to także odradzanie.

11. Podsumowanie

Floryda i Dubaj startują z tego samego punktu (obie inwestycje są dolarowe, obie kuszą brakiem lokalnego podatku dochodowego), ale rozchodzą się dramatycznie w kosztach bieżących i formalnościach. Dubaj wygrywa prostotą: brak corocznego podatku od nieruchomości, roczne koszty posiadania ok. 1,2% zamiast ok. 4,3%, wyższa rentowność netto, brak amerykańskiego podatku od spadków, rozliczenie wyłącznie polskim ryczałtem i realna ścieżka pobytowa. Floryda wygrywa głębią: dojrzalszy, bardziej przewidywalny rynek, bliskość Polonii i możliwość faktycznego korzystania z nieruchomości.

Dla polskiego inwestora nastawionego na zwrot i minimum kłopotu Dubaj jest zwykle lepszym wyborem, i to z dużym marginesem. Floryda ma sens tam, gdzie inwestycja jest jednocześnie decyzją życiową: chcesz tam bywać, masz rodzinę w USA, kochasz ten rynek. Trzeci wariant, o którym warto pamiętać, to zostać bliżej domu; profil ryzyka polskiego rynku wobec Dubaju rozłożyłam w porównaniu Warszawa vs Dubaj za 1,5 mln PLN.

Powyższe porównanie opieram na danych publicznie dostępnych do 22 lipca 2026. Źródła: IRS (FIRPTA, opodatkowanie nierezydentów, podatek od spadków, formularze 5472/1120/1040-NR/706-NA), Florida Department of Revenue (documentary stamp tax), Florida Senate (SB 4-D), Tax Foundation i property appraiser hrabstw Miami-Dade oraz Orange, Insurance Information Institute i Insurify (ubezpieczenia), Florida Division of Corporations / Sunbiz (LLC), Miami Association of Realtors, Orlando Regional Realtor Association, Zillow i Realtor.com (ceny), U.S. Department of State i USCIS (ESTA, wizy B1/B2, E-2), polsko-amerykańska umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z 1974 roku, ustawa o PIT (art. 30e) oraz ustawa o ryczałcie (art. 12), a po stronie Dubaju dane DLD, RERA i moje własne kalkulacje z artykułów o kosztach i rentowności. Treść ma charakter informacyjny i nie jest poradą podatkową ani inwestycyjną. Amerykańskie prawo podatkowe i ubezpieczeniowe zmienia się szybko, a każdy przypadek jest inny. Przed decyzją o zakupie na Florydzie lub w Dubaju skonsultuj się z licencjonowanym doradcą podatkowym znającym przepisy USA i Polski oraz z lokalnym agentem. Ja pomogę Ci ocenić stronę dubajską i uczciwie powiem, kiedy to nie jest dobry moment.

Następna aktualizacja tego artykułu: 22 stycznia 2027.

O autorze

Izabela Matyjaszek

Polskojęzyczna doradczyni nieruchomości w Dubaju, partner BHomes

Mieszkam w Dubaju od 2012 roku. Prowadzę polskojęzyczne doradztwo w ramach Betterhomes (BHomes), największej agencji nieruchomości w Dubaju, zatrudniającej około 250 certyfikowanych pośredników. Przez 14 lat obsłużyłam ponad 200 polskich rodzin: kupujących pierwsze mieszkanie pod wynajem, inwestorów off-plan, klientów premium szukających rezydencji, ale także tych, którzy chcieli sprzedać i wycofać się z rynku. Ten ostatni typ rozmów nauczył mnie najwięcej. W mojej pracy łączę znajomość lokalnego rynku z polskim kontekstem podatkowym i prawnym, którego brakuje w większości polskich agencji w Dubaju.

Licencja brokera RERA (BRN 56635)

Doradczyni w Betterhomes - największej agencji nieruchomości w Dubaju

14 lat doświadczenia na rynku Dubaju

200+ obsłużonych polskich rodzin

Wielokrotnie nagradzana za liczbę transakcji (2024-2025)

Współpraca z polskimi kancelariami podatkowymi

Wyróżnienia

Most Transacted Sales Agent · Betterhomes luty 20243. miejsce - najwięcej transakcji (cały rok) · Betterhomes do listopada 2024Most Transacted Sales Broker · Betterhomes Q4 2024Most Transacted Sales Agent · Betterhomes maj 2025

WhatsApp Zadzwoń Email LinkedIn Instagram