Dubaj 2026 kontra Dubaj 2008: czy historia się powtarza

Opublikowano: 22 lipca 2026. Ostatnia aktualizacja: 22 lipca 2026. Dane historyczne 2008-2011 opieram na archiwach Reuters, The National i Gulf News, dane bieżące na DLD, CBUAE, Dubai Statistics Center oraz raportach Cushman & Wakefield, Knight Frank i Fitch. Liczby weryfikuję co kwartał.

1. Dlaczego wracam do 2008

Prawie każda ostrożna rozmowa o zakupie w Dubaju kończy się tym samym pytaniem: a co, jeśli to bańka jak w 2008 roku? Słyszę je od polskich klientów częściej niż jakiekolwiek inne. I dobrze, że pada, bo pamięć o dubajskim krachu jest w pełni uzasadniona. W latach 2008-2011 ceny nieruchomości w tym mieście spadły o rząd wielkości, którego na dojrzałych rynkach europejskich prawie się nie widuje. Ktoś, kto kupił mieszkanie na szczycie i musiał sprzedać w dołku, stracił połowę kapitału.

Mam jednak wobec Państwa obowiązek uczciwości, a nie uspokajania. Nie napiszę, że "krach się nie powtórzy", bo takie zdanie nie ma pokrycia w niczym poza pobożnym życzeniem. Napiszę coś innego i moim zdaniem bardziej użytecznego: historia rynku się rymuje, ale mechanika dzisiejszego rynku jest w kilku fundamentalnych miejscach inna niż w 2008 roku. Zrozumienie tych różnic pozwala odpowiedzieć na właściwe pytanie, którym nie jest "czy rynek może spaść" (może, każdy rynek może), tylko "czy powtórzy się dokładnie ten sam mechanizm, który zniszczył kapitał inwestorów w 2009 roku".

Ten artykuł jest strukturalno-historyczny. Nie prognozuję w nim, o ile ceny wzrosną albo spadną w 2026 roku, bo od tego mam osobne teksty: trzy scenariusze rynkowe rozpisałam w analizie korekty na 2026 rok, a prognozy cen per dzielnica w prognozie cen na 2026 rok. Tutaj rozbieram na części dwa cykle: ten, który się zawalił, i ten, w którym Państwo dziś rozważają zakup. Porównuję dźwignię, ochronę kupującego, strukturę popytu i podaż. Na końcu pokazuję, co jest naprawdę inne, a co niepokojąco przypomina 2008 rok, i jakie warunki musiałyby zajść, żeby historia się dosłownie powtórzyła.

2. Anatomia krachu 2008-2009

Żeby ocenić, czy coś się powtarza, trzeba najpierw dokładnie opisać, co się wydarzyło. Dubajski krach nie był jednym wydarzeniem, tylko łańcuchem, w którym każde ogniwo pociągało następne.

Silnik spekulacyjny. W latach 2006-2008 znaczna część rynku nie kupowała mieszkań do mieszkania ani do wynajmu, tylko do odsprzedaży. Inwestor rezerwował lokal w budowie (off-plan) z niewielką wpłatą wstępną, zwykle rzędu 5-10 procent, po czym odsprzedawał prawa do umowy jeszcze przed pierwszą pełną ratą, często w ciągu tych samych dni, w których deweloper otwierał sprzedaż. Ten sam lokal potrafił zmienić właściciela kilkukrotnie, za każdym razem z premią, zanim w ogóle wbito łopatę pod fundamenty. Gulf News opisywał później te praktyki wprost jako spekulacyjną odsprzedaż (flipping) napędzającą ceny w oderwaniu od realnego popytu.

Dźwignia bez hamulców. Kredyt hipoteczny był tani i łatwy. Banki finansowały zakupy przy wskaźniku wartości kredytu do wartości nieruchomości (LTV) sięgającym nawet 90 procent, a nie istniał wtedy żaden odgórny limit narzucony przez bank centralny. Inwestor wykładał ułamek ceny, resztę pożyczał i liczył na to, że wzrost wartości spłaci różnicę. Dopóki ceny rosły, piramida się kręciła.

Zewnętrzny cios. We wrześniu 2008 upadł bank Lehman Brothers i globalna płynność wyparowała w kilka tygodni. Kredyt, na którym stał dubajski rynek, zniknął. Już w listopadzie 2008 dwaj najwięksi islamscy kredytodawcy hipoteczni, Amlak(powiązany z Emaar) i Tamweel (powiązany z Dubai Islamic Bank), mieli tak poważny kryzys płynności, że ich akcje zawieszono na giełdzie Dubai Financial Market, a nowe kredyty przestały być udzielane. Tamweel został ostatecznie przejęty przez Dubai Islamic Bank, a Amlak wrócił na giełdę dopiero po sześciu latach, w 2014 roku, po głębokiej restrukturyzacji.

Szok długu publicznego. Kulminacja nadeszła 25 listopada 2009 roku, gdy państwowy holding Dubai World poprosił wierzycieli o sześciomiesięczne wstrzymanie spłat (standstill) długu rzędu 26 mld USD (z całkowitego zadłużenia grupy w okolicach 59 mld USD), w dużej części zaciągniętego pod projekty nieruchomościowe grupy Nakheel. Rynki na całym świecie zadrżały. Ratunek przyszedł z Abu Zabi: sąsiedni emirat wyłożył w grudniu 2009 roku 10 mld USD na pilne zobowiązania (w tym zapadający obligacyjny sukuk Nakheel), a łączne wsparcie w całym cyklu (Abu Zabi oraz bank centralny ZEA, przez Dubai Financial Support Fund) sięgnęło około 20 mld USD. To właśnie wtedy najwyższy budynek świata, otwierany w styczniu 2010 roku jako Burj Dubai, zmienił nazwę na Burj Khalifa, na cześć prezydenta Abu Zabi.

Skala spadku. Efektem był jeden z najgłębszych spadków cen nieruchomości na świecie w tamtej dekadzie. Szczyt wypadł w trzecim kwartale 2008 roku, dno w 2011 roku. W zależności od indeksu i lokalizacji ceny spadły o ok. 50-60 procent: łagodniej w najlepszych, ograniczonych podażą lokalizacjach, dramatyczniej na obrzeżach i w projektach czysto spekulacyjnych, gdzie przecena sięgała nawet dwóch trzecich wartości. Podaję zakres, a nie jedną liczbę, bo źródła (Reuters, indeksy REIDIN, dane agencji) różnią się metodologią i punktem odniesienia. Rynkowi zajęło kilka lat, żeby wrócić do równowagi.

3. Rynek 2026 w liczbach

Teraz punkt wyjścia dzisiejszy. Rok 2025 był dla Dubaju piątym rekordowym rokiem z rzędu: ponad 270 000 transakcji o łącznej wartości 917 mld AED (wzrost o 20 procent rok do roku, dane DLD). Sam segment mieszkaniowy to 214 912 transakcji o wartości 682,5 mld AED. Pierwszy kwartał 2026 nie zwolnił: 60 303 transakcje za 252 mld AED (wzrost o 31 procent rok do roku), a średnia cena osiągnęła około 1 759 AED za stopę kwadratową (wzrost o 12,5 procent rok do roku). Indeks REIDIN zamknął 2025 rok wzrostem o 12,88 procent.

Sygnały na 2026 rok są rozbieżne, i to celowo podkreślam, bo tu leży cała uczciwość analizy. Knight Frank prognozuje dalszy wzrost o 3 procent w segmencie najwyższej półki (prime) i 1 procent w segmencie masowym. Cushman & Wakefield Core w raporcie za pierwszy kwartał 2026 raportuje, że ceny wciąż rosną(o 9 procent rok do roku, choć wolniej niż w szczycie), i opisuje sytuację jako lokalną presję cenową w dzielnicach z falą oddań, a nie ogólnomiejską nadpodaż. Fitch Ratings ostrzega z kolei przed korektą nie większą niż 15 procent (to pułap dla całego rynku, a nie sztywny przedział), z odporniejszym segmentem prime.

Jest w tych danych jedna liczba, której nie wolno przemilczeć, bo to właśnie ona najmocniej rymuje się z 2008 rokiem: w pierwszym kwartale 2026 nieruchomości w budowie stanowiły 75,3 procent wartości rynku. Trzy czwarte pieniędzy płynie dziś w rzeczy, które jeszcze nie istnieją. Do tego jednego wątku wrócę w sekcji o podaży i w syntezie, bo to on wymaga najwięcej ostrożności. Pełne rozpisanie trzech scenariuszy cenowych na 2026 rok i tego, co robić z apartamentem kupionym w latach 2022-2025, znajdą Państwo w osobnej analizie korekty.

4. Dźwignia: wtedy i dziś

Najważniejsza różnica między dwoma cyklami dotyczy dźwigni, czyli tego, jaką częścią rynku rządzi pożyczony pieniądz. Bańka z 2008 roku była bańką kredytową i spekulacyjną jednocześnie. Kiedy zniknął kredyt, zniknął popyt i zawaliła się cała konstrukcja. Dziś proporcje są całkiem inne.

W 2013 roku Bank Centralny ZEA (CBUAE) wprowadził okólnik nr 31/2013, który po raz pierwszy narzucił twarde limity kredytowania. Dla ekspata kupującego pierwszą nieruchomość o wartości do 5 mln AED maksymalny wskaźnik LTV ustalono na 75 procent (w 2020 roku podniesiony o 5 punktów, do 80 procent), powyżej 5 mln AED niżej, a dla każdej kolejnej nieruchomości jeszcze niżej. Zakup w budowie objęto sztywnym limitem 50 procent LTV, niezależnie od wartości i narodowości. W praktyce polski nierezydent kupujący na kredyt musi dziś wyłożyć z własnej kieszeni 40-50 procent ceny. Piramida na 90 procentach kredytu, która napędzała 2008 rok, jest dzisiaj prawnie niemożliwa.

Co więcej, dzisiejszy rynek w ogromnej części w ogóle nie korzysta z kredytu. Według danych DLD i Knight Frank w 2025 roku hipoteki odpowiadały za około jedną czwartą wartości sprzedaży, co oznacza, że około 75 procent wartości transakcji finansowano gotówką. Licząc samą liczbę transakcji, udział gotówki jest jeszcze wyższy i sięga ok. 85 procent. To jest rynek fundamentalnie mniej lewarowany niż w 2008 roku. Kiedy większość kupujących płaci gotówką, nagły odpływ finansowania bankowego nie wywraca rynku, bo rynek na tym finansowaniu po prostu nie stoi.

Wniosek z tej tabeli nie brzmi "krach jest niemożliwy". Brzmi: ten konkretny mechanizm z 2008 roku, w którym kredytowa dźwignia zamienia korektę w lawinę, jest dziś znacznie słabszy. Rynek może spaść, ale spadnie inaczej, wolniej i płycej, niż gdy paliwem był kredyt na 90 procent.

5. Rachunek powierniczy i regulacje: papier kontra praktyka

Tu muszę sprostować rozpowszechniony skrót myślowy, bo bez tego cała analiza traci wiarygodność. Często słyszę, że "w 2008 roku nie było rachunku powierniczego, a teraz jest, więc jesteśmy bezpieczni". To nieprawda w warstwie faktów. Rachunek powierniczy (escrow) wprowadzono w Dubaju ustawą nr 8 z 2007 roku, czyli formalnie przed krachem. Prawo istniało. Problem 2008 roku nie polegał na braku przepisu, tylko na jego niedojrzałości i słabym egzekwowaniu w praktyce.

Mechanizm sam w sobie jest prosty i sensowny. Kupując nieruchomość w budowie, wpłaca się pieniądze nie na dowolne konto dewelopera, tylko na wydzielony rachunek powierniczy przypisany do konkretnego projektu i nadzorowany przez RERA (regulatora rynku nieruchomości). Deweloper może pobierać z niego środki tylko w miarę postępu budowy, potwierdzonego przez niezależnego inżyniera. Pieniądze kupującego nie mogą zostać przelane na inny projekt ani wyprowadzone z firmy.

Co realnie zmieniło się po 2009 roku, to dojrzałość i egzekwowanie całego systemu. RERA i DLD uporządkowały rejestr wstępny nieruchomości w budowie (system Oqood), zaostrzyły wymogi wobec deweloperów i, co najważniejsze, rozliczyły martwe projekty. Po krachu regulator anulował lub formalnie wstrzymał ok. 200 projektów, które nigdy nie miały szans powstać, i uruchomił ścieżki zwrotu środków oraz likwidacji inwestycji widmo. To właśnie ta bolesna operacja z lat 2009-2012 zbudowała system, który dziś faktycznie działa, a nie tylko istnieje w dzienniku ustaw.

I teraz rzecz absolutnie kluczowa, którą powtarzam każdemu klientowi: rachunek powierniczy chroni Państwa pieniądze przed zniknięciem, ale nie chroni wartości nieruchomości przed spadkiem. To dwie zupełnie różne osłony. Escrow gwarantuje, że jeśli deweloper zbankrutuje w trakcie budowy, Państwa wpłaty nie wyparują razem z jego firmą. Nie gwarantuje natomiast, że gotowy lokal będzie wart tyle, ile Państwo za niego zapłacili. Mylenie tych dwóch rzeczy to jeden z najczęstszych błędów kupujących. O tym, jak dobierać dewelopera i projekt, żeby ograniczyć ryzyko po stronie budowy, piszę szczegółowo w tekście o nieruchomości w budowie kontra gotowej.

6. Struktura popytu: spekulant 2008 kontra rezydent 2026

Rynek z 2008 roku był napędzany głównie przez kapitał, który przyszedł zarobić na wzroście cen i wyjść. Popyt był płytki, mobilny i lewarowany. Gdy nastroje się odwróciły, ten kapitał wyparował w kilka tygodni, bo nic go z miastem nie wiązało poza oczekiwaniem zysku.

Dzisiejsza baza popytu jest znacznie szersza i głębiej zakotwiczona, a decyduje o tym demografia. Populacja Dubaju wzrosła z około 1,65 mln mieszkańców w 2008 roku do około 4 mln w 2025 roku, według Dubai Statistics Center. Miasto podwoiło liczbę ludności w kilkanaście lat. Za tym stoją realni ludzie, którzy tu mieszkają, pracują, posyłają dzieci do szkół i wynajmują lub kupują mieszkania do zamieszkania, a nie do odsprzedaży za trzy miesiące. Popyt użytkowy i najmowy jest odporniejszy na panikę niż popyt czysto spekulacyjny.

Drugim strukturalnym kotwiczeniem popytu jest system wiz długoterminowych, którego w 2008 roku po prostu nie było. Golden Visa, dziesięcioletnią odnawialną wizę rezydencką, uruchomiono w 2019 roku, a próg dla inwestycji w nieruchomości ustalono na 2 mln AED. To fundamentalnie zmienia charakter zakupu: nieruchomość przestała być wyłącznie aktywem finansowym, a stała się także przepustką do wieloletniego pobytu, edukacji dzieci i planu na życie. Kupujący z Golden Visa nie ucieka z rynku przy pierwszym gorszym nagłówku, bo ma tu znacznie więcej niż papierowy zysk.

Warto też obalić mit, który wraca w polskich rozmowach: że Dubaj to gospodarka ropy, więc każde tąpnięcie cen ropy zawali rynek. Ropa odpowiada dziś za mniej niż 1 procent PKB Dubaju (to Abu Zabi jest emiratem naftowym), a ponad 95 procent gospodarki miasta to sektory pozanaftowe: handel, logistyka, turystyka, finanse, technologie. To nie znaczy, że Dubaj jest niewrażliwy na wstrząsy, bo jest, tyle że kanałem ryzyka jest raczej geopolityka regionu i globalne przepływy kapitału niż sama cena baryłki. Wątek napięć regionalnych i ich wpływu na polski popyt rozwijam w osobnym tekście o konflikcie regionalnym.

7. Podaż: nadpodaż 2009-2011 kontra zapowiedzi 2026-2027

Tu analogia z 2008 rokiem jest najbardziej niepokojąca i nie zamierzam jej wygładzać. W obu cyklach na rynek wchodzi lub ma wejść ogromna fala nowych lokali. W latach 2009-2011 projekty rozpoczęte w spekulacyjnym szczycie były oddawane dokładnie wtedy, gdy popyt się załamał, co pogłębiło spadek cen. Dziś do rynku zbliża się kolejna duża fala oddań, będąca echem rekordowej sprzedaży w budowie z lat 2023-2025.

Skala zapowiedzi robi wrażenie: na 2026 rok zapowiedziano około 100-120 tys. lokali. Ale liczba nagłówkowa jest myląca, bo deweloperzy w Dubaju historycznie oddają w terminie tylko część tego, co ogłaszają. Współczynnik faktycznej materializacji wynosi około 48 procent, a terminowo oddaje się mniej więcej 64 procent projektów. Realnie w 2026 roku powstanie więc prawdopodobnie 35-45 tys. lokali. To i tak dużo, a prawdziwy szczyt oddań przypada na 2027 rok.

Kluczowa różnica wobec 2008 roku polega na tym, że dzisiejsza nadpodaż ma adres. Nie jest równomiernie rozlana po całym mieście, tylko skoncentrowana w kilku dzielnicach i w jednym segmencie: studiach i kawalerkach w segmencie masowym. Największa podaż w budowie przypada na JVC (około 16 852 lokale w latach 2025-2027) i Business Bay (około 10 127), a łącznie pięć lokalizacji skupia blisko połowę całej podaży w budowie. Segment willowy jest praktycznie odporny, bo willi w budowie jest strukturalnie za mało. Pełną mapę podaży po dzielnicach, wraz z werdyktem gdzie nie kupować w budowie, rozpisałam w analizie nadpodaży 2026-2027 per dzielnica.

Uczciwy wniosek jest więc dwustronny. Z jednej strony fala podaży to realne ryzyko i nie wolno go bagatelizować, zwłaszcza że łączy się z rekordowym udziałem zakupów w budowie (te 75,3 procent). Z drugiej strony ryzyko jest lokalne i segmentowe, a nie ogólnomiejskie: presja uderzy najpierw w czynsze i ceny studiów w kilku nadpodażowych dzielnicach, a nie w cały Dubaj naraz. To zupełnie inny obraz niż całościowe załamanie z 2009 roku.

8. Co jest podobne, a co inne: synteza

Zbierzmy wszystko w jednym miejscu. Poniższa tabela zestawia dziesięć wymiarów obu cykli. Celowo nie ukrywam tych, w których 2026 rok przypomina 2008, bo pełny obraz jest wart więcej niż wygodna narracja.

Widać wyraźny wzór: fundamenty rynku (dźwignia, popyt, banki, demografia) są dziś zasadniczo zdrowsze niż w 2008 roku, natomiast sygnały cyklu (rekordowy udział zakupów w budowie, fala podaży, piąty rekordowy rok z rzędu) mówią, że jesteśmy na późnym etapie wzrostu i wypada zachować ostrożność. To nie jest sprzeczność, to pełny obraz.

Jakie warunki musiałyby więc zajść, żeby historia z 2008 roku się dosłownie powtórzyła? Musiałoby zbiec się kilka rzeczy naraz: powrót łatwej dźwigni i spekulacyjnego odsprzedaży (co blokuje regulacja CBUAE), potężny szok zewnętrzny odcinający napływ ludności i kapitału (globalna recesja, twarda eskalacja geopolityczna, zamknięcie cieśniny Ormuz), oraz kryzys w systemie bankowym (którego bufory kapitałowe są dziś wysokie). Dopóki te warunki nie występują jednocześnie, powtórka mechanizmu z 2009 roku jest mało prawdopodobna. Ale "mało prawdopodobna" to nie "niemożliwa", i właśnie dlatego przechodzę teraz do ryzyk.

9. Ryzyka i kiedy ta decyzja jest zła

Cała powyższa analiza mogłaby uśpić czujność, więc świadomie ją teraz zakłócę. Oto, czego historyczne porównanie nie gwarantuje.

Analogie bywają zawodne w obie strony. To, że dzisiejszy rynek nie ma słabości z 2008 roku, nie znaczy, że nie ma żadnych. Rynek może spaść z powodów, których w 2008 roku w ogóle nie było: załamania konkretnego segmentu przez nadpodaż, zmian podatkowych w krajach pochodzenia kapitału, globalnego odwrotu od aktywów ryzykownych. Historia nie chroni przed przyszłością, tylko pomaga zadawać lepsze pytania.

Scenariusz głębszej korekty jest realny w segmentach nadpodaży. Fitch mówi o spadku do 15 procent (to pułap dla całego rynku), a w konkretnych dzielnicach z falą oddań, w segmencie studiów i kawalerek w budowie, realna przecena może być bliższa temu pułapowi. Jeśli kupują Państwo studio w budowie z odbiorem 2027 w dzielnicy nadpodażowej, kupują Państwo dokładnie to ryzyko. Trzy scenariusze i matrycę decyzji rozpisuję w analizie korekty 2026.

Rachunek powierniczy nie jest polisą od spadku wartości. Powtarzam to celowo, bo to najczęstsze nieporozumienie: escrow chroni Państwa wpłaty przed zniknięciem, jeśli deweloper upadnie, ale nie sprawi, że gotowy lokal będzie wart tyle, co w prospekcie. Ochrona pieniędzy i ochrona wyceny to dwie różne rzeczy i tylko pierwszą daje escrow.

Płynność znika najszybciej w korekcie. Nawet płytki spadek cen potrafi zamrozić rynek. Czas potrzebny na sprzedaż wydłuża się z tygodni do wielu miesięcy, a same koszty wyjścia (opłata DLD 4 procent, prowizja, przewalutowanie, biuro powiernicze) pochłaniają 7-10 procent wartości. Jeśli mogą Państwo zostać zmuszeni do sprzedaży w gorszym momencie, to jest to argument przeciw zakupowi, a nie techniczny szczegół.

Geopolityka to czynnik nieporównywalny z 2008 rokiem. Krach z 2008 roku był finansowy i globalny. Dziś największym zewnętrznym ryzykiem dla Dubaju jest napięcie w regionie Zatoki Perskiej, którego w tamtej skali w 2008 roku nie było. To ryzyko innego rodzaju, trudniejsze do modelowania, i trzeba je traktować osobno, a nie sprowadzać do porównania z poprzednim cyklem.

Jest też polski wymiar podatkowy, o którym w euforii albo w panice łatwo zapomnieć. Korekta wartości nieruchomości nie zwalnia Państwa z polskiego ryczałtu od najmu (8,5 procent do 100 000 zł przychodu, 12,5 procent od nadwyżki), bo ten podatek liczy się od przychodu z najmu, a nie od wartości mieszkania. Straty na wycenie nie odliczą Państwo od niczego. A jeśli w panice sprzedadzą Państwo lokal przed upływem pięciu lat od końca roku zakupu, dojdzie do tego 19 procent podatku PIT od dochodu ze zbycia (art. 30e), a ulga mieszkaniowa nie obejmuje nieruchomości w ZEA. Paniczna sprzedaż to często najgorsza z możliwych decyzji nie tylko rynkowo, ale i podatkowo.

Dla kogo ten zakup jest więc zły? Dla osoby, która kupuje studio w budowie w dzielnicy nadpodażowej z krótkim horyzontem i nadzieją na szybką odsprzedaż. Dla kogoś, kto angażuje większość majątku w jedno aktywo i nie zniesie kilku lat bez płynności. Dla inwestora, który myli ochronę pieniędzy przez escrow z gwarancją wartości. Jak kupować, żeby przetrwać nawet głęboką korektę, opisuję w podsumowaniu.

10. Podsumowanie

Wracam do pytania, od którego zaczęłam: czy Dubaj 2026 to bańka jak 2008. Moja odpowiedź jako doradczyni, która pamięta poprzedni cykl i codziennie pracuje na dzisiejszym rynku, brzmi: historia się rymuje, ale się nie powtarza jeden do jednego. Fundamenty są dziś zdrowsze, bo rynek stoi na gotówce, a nie na kredycie na 90 procent, popyt jest użytkowy i zakotwiczony demografią oraz Golden Visa, banki są mocno dokapitalizowane, a rachunek powierniczy nie tylko istnieje na papierze, ale realnie działa. Jednocześnie sygnały są takie, jak na późnym etapie cyklu: piąty rekordowy rok z rzędu, fala podaży w 2026-2027 i rekordowy udział zakupów w budowie (75,3 procent), który naprawdę przypomina 2008 rok i wymaga czujności.

Dla ostrożnego polskiego inwestora praktyczny wniosek jest taki: nie trzeba bać się widma 2009 roku, ale trzeba kupować tak, żeby przetrwać nawet głęboką korektę. To znaczy: finansować zakup gotówką albo z niskim kredytem, wybierać dewelopera z najwyższej półki z pełnym rachunkiem powierniczym, unikać studiów w budowie w dzielnicach nadpodażowych, przyjmować horyzont co najmniej siedmiu lat, nie angażować więcej niż połowy majątku i wybierać lokalizacje o strukturalnie ograniczonej podaży, gdzie rentowność najmu pokrywa koszty utrzymania. Rynek, który nie musi sprzedawać, nie boi się korekty. I to jest moim zdaniem cała lekcja z 2008 roku: nie "kupuj" ani "nie kupuj", tylko "kupuj tak, żeby czas był po Twojej stronie".

O autorze

Izabela Matyjaszek

Polskojęzyczna doradczyni nieruchomości w Dubaju, partner BHomes

Mieszkam w Dubaju od 2012 roku. Prowadzę polskojęzyczne doradztwo w ramach Betterhomes (BHomes), największej agencji nieruchomości w Dubaju, zatrudniającej około 250 certyfikowanych pośredników. Przez 14 lat obsłużyłam ponad 200 polskich rodzin: kupujących pierwsze mieszkanie pod wynajem, inwestorów off-plan, klientów premium szukających rezydencji, ale także tych, którzy chcieli sprzedać i wycofać się z rynku. Ten ostatni typ rozmów nauczył mnie najwięcej. W mojej pracy łączę znajomość lokalnego rynku z polskim kontekstem podatkowym i prawnym, którego brakuje w większości polskich agencji w Dubaju.

Licencja brokera RERA (BRN 56635)

Doradczyni w Betterhomes - największej agencji nieruchomości w Dubaju

14 lat doświadczenia na rynku Dubaju

200+ obsłużonych polskich rodzin

Wielokrotnie nagradzana za liczbę transakcji (2024-2025)

Współpraca z polskimi kancelariami podatkowymi

Wyróżnienia

Most Transacted Sales Agent · Betterhomes luty 20243. miejsce - najwięcej transakcji (cały rok) · Betterhomes do listopada 2024Most Transacted Sales Broker · Betterhomes Q4 2024Most Transacted Sales Agent · Betterhomes maj 2025

WhatsApp Zadzwoń Email LinkedIn Instagram